आशा अमेरिकामा

आशा अमेरिकामा
सहदेव पौडेल

दिपा भाउजुले भोट हाल्न नपाएपनि बाराक ओबामाले रास्ट्रपति चुनाब जीते हुन्थ्यो भनेर कामना गरेकी थिईन किनभने ओबामा रास्ट्रपति भए दिपा जस्तै लाखौ आप्रबाशिहरू जो बर्षौ देखि परिवार र देशसंग टाढिएका मात्रै छैनन यो स्वप्न भूमिमा कानूनी कागज़ पत्र बिना काम गर्नु परेको छ, बस्नु परेको छ जसको कारण कामबाट हुने तनाब देखि अन्य मानसिक डरले दिन बिताउनु परेको छ.अमेरिका छोडेर गएपछि पुन फर्केर आउन पनि सकिन्न.उनी जस्तै धेरैको एउटै उद्देश्य छ यहाँ कानूनी रुपमा बस्न र काम गर्न पाइयोस .समय समयमा आफ्नो जन्म देश पनी जान पाइयोस. सकियो भने आफ्ना मायालुहरुलाई यसै देशमा लेराउन सकियोस जसको लागी ग्रीन कार्ड पाइयोस र कतै बराक ओबामाको कार्यकालमा यहाका लाखौ यस्ता बासिन्दाले केही न केही राहत पो पाउछन की?
दिपा भाउजु नेपाल छाडदा छोरा छोरी ६,७ कक्षामा पढ्थे .आज उनीहरूले १०+२ पनि सकिसके.नेपालमा हुदा राम्रै काम भएपनि बहिनीको बिबाहको लागी अमेरिका आइसकेपछि नेपालको तत्कालीन युद्द मौशम देखेर फर्कन मन लागेन.यतै बसी केही कागज पत्र बने सबैलाई राम्रो हुन्थ्यो भन्ने चाहका साथ बस्दा बस्दा समय बितेको पत्तै भएन .दिपा भाउजु एक उदाहरण मात्र हुन उनी जस्ता थुप्रै आमा ,श्रीमती,छोरीहरू परिवार बिछोड भएको बर्षौ भई सक्यो.यसरी बिछोड भएर बस्ने हरुमा हाम्रै दछिण एशियाली देशको कुरा गरौ वा मेक्सिको वा चीनका लाखौ आमा-बा साना छोरा छोरीलाई छोडेर परदेश लागेको वा युवा छोरा -छोरी आफ्ना बुढा आमा-बालाई छोडेर बसेको अनी कुनै दिन देश फर्किने बाटोको कानुनी काडा वा इम्मीग्रेशनको अमिल्दो बादल हटने प्रतिक्षामा छन.
यहाँ हरेकसंग आफ्ना मार्मिक कथा ब्यथाहरू छन.हरेकको कथामा समानता भनेको बिछोड नै छ.नेपालबाट अमेरिका जान्छु वा जादै छु भन्ने उत्साह भिसा लिएको बेलामा हुन्छ त्यो उत्साह एयरपोर्टबाट अमेरिकाको शहरतीर पस्दा बिस्तारै कमी हुदै जान्छ अनि थाहा हुन्छ अमेरिका एउटा यस्तो फल हो जुन नखादा सम्म पनि के हो के हो खाऊ खाऊ लाग्छ ,खाई सके पछी पनि के खायो के खायो जस्तो लाग्छ.
सामान्यतया नेपालीहरु कि त डी भि भिसा परे पछी वा बिभिन्न कार्यक्रमको शिलशिलमा ट्राभल अथवा बिजनेस भिसा वा बिद्यार्थीहरु अध्ययनकोक्रममा स्टुडेंट भिसा मार्फत अमेरिका आइपुग्छन.अमेरिका आउदा लिएको दुईतर्फी हवाई टिकट प्रायको लागी एक तर्फीनै साबित हुन्छ. त्यो फर्कने दिन थोरैलाई मात्र थाहा हुन्छ अमेरिका आईसके पछि.
अमेरिका आएर केही सिकेर पढेर नेपाल फर्कनेहरु अहिले सम्म गन्ति गरेर सकिने सम्मको छ भने अमेरिका आइसके पछि फर्किने टिकट लाईमात्र नेपाल पठाउनेहरु म सहित अनगिन्ति छन.अमेरिकाको माटोमा टेक्नु नै संपूर्ण धन, ज्ञान प्राप्त गर्नु कै रूप हेर्नु हुन्छ मेरा साथिहरु,दाई,बहिनी र आमा-बा.अमेरीका प्रबेश गरी सके पछि मात्र बुझछ्न अमेरिका महाभारत भन्दा पनि कठिन छ.यो कुनै साधारण लोक कथा जस्तो छैन जुन सजिलै बुझियोस !अमेरिका त बिसंगतिबाद उपन्यास जस्तो पनि छ जसका थुप्रै चरण र उपकथाहरु छन यो पढ्दा पढ़दै हामी सबै हराउछौ.
डी भि भिसा परेर अमेरिका आइसकेकाहरूले धेरै किसिमको दुख भोग्नु पर्छ. डि भी परेकाहरुलाई सुरुका केही महिना सोइसियल सेक्यूरिटी ,स्टेट आई डी , र ग्रीन कार्ड हात पर्ने चिन्ता हुन्छ र त्यस पछिको चिन्ता भनेको कामको नै हो.डी.भि. परेपछि काठमान्डौमा चलाई रहेको प्राथमिक स्तरको बोर्डिंग स्कुल छोडेर धुर्बदाई अमेरिका आउनु भयो.नेपालमा आफुले प्राप्त गरेको शिक्षा डिग्री, अध्ययन अनुभब आदि इत्यादिले यती खेर कुनै सहयोग गरेन अमेरिकामा काम पाउन लाई.यहाँ अरु शिक्षा लिएर केही गरौन त भन्दा उमेरले ४० काटी सक्यो , छोरा छोरी श्रीमती छन पढ़न जाऊ खर्च चाहिन्छ नपढौ अन्य शिप छैन के गर्ने त ?सजिलो काम की त सुपर मार्केटमा क्याशिएर बनेर पैसा गन्ने वा रेस्टुरेंटमा काम गर्ने..जहा जे गरे पनि ग्राहककों सेवा गर्ने काम बाहेक अर्को अबसर छैन.त्यही काम गर्दा गर्दै धुर्बदाईको दैनिकी बिती रहेछ.भाउजु पनि त्यस्तै ग्राहक सेवा नै गर्नु हुन्छ. छोरा छोरी स्कुल जान्छन.मुश्किलले यो ४ परिवारले एकै साथ खाना खान्छन.भेट हुने त झन टाढाको कुरा!यहाको स्वरुप नै यस्तो छ.छोरा छोरीको स्कुल बिदाको दिन आमा बाको काम हुन्छ.आमा बाको छुट्टीको दिन छोरा छोरीको स्कुल हुन्छ. लोग्नेको बिदा हुदा श्रीमतीको काम.श्रीमतिको बिदा हुदा लोग्नेको काम!हेर्दा सामान्य लाग्ने तर धेरै दुख लाग्दो दैनिकी छ ध्रुब दाईको.बिहान ९ बजे कामको लागी हिडे पछि राती ९ बजे घर फर्किदा छोरा छोरीहरु भोली बिहान समयमै स्कूल पुग्न सूती सकेका हुन्छ्न.
यतिखेर धुर्ब दाई छोरा छोरी कै लागी भए पनी अमेरिका छोड़न सक्दैनन.
भिजिटर भिसामा ६ महिनाको अमेरिका भित्र बस्न अनुमति पाएका शेखरको कुरा गरौ.अमेरिकामा बेरोजगारी बढ़ी रहेको छ.लाखौले रोजगार गुमाई रहेका छन.आर्थिक मन्दि छ.ग्राहकहरु खर्च कम गरी रहेका छन तै पनि शेखर आएको १ हप्तामै एउटा स्टोरमा काम पाए.बस्नलाई साथिभाई पनि भेटे.कुनै समस्या भएन २,४ महिना बितीसक्यो पत्तै नपाई.तर उनी चिन्तित छन कसरी कागज पत्र बनाउन सकिन्छ र अमेरिकाको ग्रीन कार्ड पाउन सकिन्छ भनेर .अब बल्ल बल्ल आइएको छ फर्कने त कुरा हुदैन नया नेपाल को लहर चले पनि त्यो उनको लागी नया भएन उनी अब के गरेर हुन्छ यतै बस्ने जोर जाम गर्दै छन.के के गर्न सकिन्छ त्यस्को बारेमा पाछिल्लो लेखोटमा चर्चा गरौला.
सबिताले काठमान्डौ भिसा लिदा अमेरिकाको राम्रै नाम चलेको बिश्व बिध्यालय मार्फ़त आई २० पाइन ,भिसा लिइन र पढ़न भनेर उक्त बिश्व बिध्यालय पनि पुगिन .एकसेमेस्टर सक्न पनि उनलाई धौ धौ भयो खर्चको कारणले . अब उनी बिस्तारै न्यूयोर्कको सामुदायिक कलेजमा स्थान्तरण गर्दै छिन जहा उनी थोरै खर्चले पढ़न पनि सक्छिन र काम पनि सजिलोसंग पाउन सक्छिन.तर पनी ४, ४ बर्ष कसरी पढेर साध्य हुन्छ भन्छिन न राम्ररी पढ़न सकिन्छ न केही कमाउन नै.सजिलो छैन बिद्यार्थी जीबन !पढाईको लागी सम्पूर्ण समय दिनुनै पर्छ नत्र बिद्यार्थी स्टाटस कायम नहुन सक्छ.उनी फेरी यहाको डिग्री लिएर नेपाल फर्किने सुरमा पनी छैनन . डिग्री लिएर नेपालनै फर्किने भए नेपालको एउटा डिग्री हुदा हुदै किन फेरी पढ़न आईन्थो यहाँ!कसरी हुन्छ यतै घर जम गर्ने हो सबिता सुनाउछिन तर कसरी ?त्यो बाटो उनले पनि सजिलै भेटन सकेकी छैनन.
यसरी अमेरिका प्रबेश पछि अनेक थरि दुःख चिन्तामा हरेकको दिन बित्तछ.कागज़ पत्र नहुनेहरु कागज़ पत्र ,कागज़ पत्र हुनेहरु राम्रो र धेरै पैसा आउने काम,कागज़ पत्र र राम्रो काम हुनेहरु आफ्नो नाम र यी सबै हुनेहरु कसरी बिभिन्न संघ सस्था मार्फ़त रास्ट्रीय अंतरास्ट्रीय स्तरमा आउन सकिन्छ भन्ने चिन्तामा लागी रहन्छन र थोरैले नेपालको बारेमा सोच्छन.
तर बर्तमानमा आफ्नो बारेमा सोची दिने कोही नभएको बेलामा नेपालको बारेमा सोच्न अझै केही बर्ष अमेरीकाको प्राय जसो हरेक शहरमा नेपालीहरु नेपालीमन र नेपालीपन लिएर बसी रहेका छन

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s