“बर्षा”

सहदेव पौडेल
मैले उनलाई पहिलो पटक देखेको हु वा उनले मलाई!सायद हामी दुबैको आखाको मिलन एकै पटक भएको हुनु पर्छ।ट्रेनबाट घर फर्कदै गर्दा एउटी सुन्दरी रुप,हशिली अनुहार थकीत देखिन्थ्यो।आखालाई यता उता डुलाउदै उनी बसिरहेकी थिइन।म सधै जसो उभिन मन पराउने बसे भने पनी कोही बुढा बुढी अशक्त चढे उनीहरुलाई आफ्नो सिट छडिदिन मलाई आनन्द लाग्थ्यो। ।म “The inheritance Of Loss ” किताब हातमा बोकेर तेसैको कथामा हराइ रहेको थिए।उनलाई देखेपछी किताबका पन्नाहरु अगाडि बढ्न सकेन।आखाहरु लुकि लुकि उनीमाथी घुमिरहे।उनले कुन बेला कुन बेला मेरो किताबमा आखा डुलाइसकिछिन।अप्रत्यासित रुपमा आखा जुधे पछि म भित्र सपनाका बादलहरुले बिभिन्न रुप आकृती हरु बनाउन थाल्यो।म त्यो आकृतीलाई बिभिन्न रुपले कल्पना गर्न थाले। तेसपछीका थुप्रै दिन,हप्ता हरुमा मैले उनलाइ देखिन।धेरै दिन पछी ट्रेनबाट बाहिरिदै गर्दा मैले उनलाइ देखे।उनि अघि म पछि।स्टेसनबाट निस्कने बितिकै मेरो कोठाको ढोका म पुगिन्छ तर म आफ्नो ढोका तिर नलम्केर उनको ढोका खोज्न पछी लागे।उनको हिडाइ मन्द भयो सायद मेरो उपस्थिती उनले महसुस गरेको हुनु पर्छ।म अगाडी बढे उनि पछि।फर्केर हेर्छु त उनी आफ्नो घर को ढोका खोल्दै थीइन।म अलि कती अगाडि बढेर आफ्नै ढोका तिर फर्किए।सपनाका बादलहरु मडारिरहे। बसन्त ऋतुको सुरुवात भएपनी जाडो भागि सकेको थिएन,म हातमा किताब बोकेर ट्रेन कुरि रहेको थिए।एउती परिचित(परिचित यस् अर्थमा कि हाम्रो देखा देख भएको थियो २,३ पटक)अनुहार मुस्कुराउदै मेरो नजिकै रोकियो।मैले किताबबाट आखा हटाउदै चिने जाने झै गरि सोधे”सन्चै हुनुहुन्छ?”उनले मुस्कुराउदै भनिन”हजुर्”! अब मेरा आखाहरुले किताब भनदा पनि उनलाइ पढ्न थाल्यो।ओ होSS मेरो सपनाको बादल घुमि रह्यो वरी परि।उनि नजिकै उभिरहिन!कुरा त सुरु गर्नै पर्यो मैले उनको टोपिको प्रसशा गरे।टोपि(Cap) त मलाई पनि मन पर्छ थरी थरी को-आफ्नो बारेमा धेरै बोल्ने नराम्रो बानिको सुरुवात गरे मैले।हाम्रो कुराकानीमा अबरोध खडा गर्दै ट्रैन आइपुग्यो।हसिली ,रशिली,मिजाशिली ओ हो हामी एउटै सिटमा बस्यौ।आखाको कालो चस्मा खोलेर मन उजेलो बनाए।किताबलाइ हातैमा घोप्टाए।कती राम्रो हासेर बोल्ने बानी।रमाइली! कुरा त साधारण शैली बाटनै सुरु भयो।किताब पढ्ने मेरो बानीको प्रशसा गरिन।धेरै अघि मैले पढेको कितब “The Inheritance of Loss उनले याद गरेकी रहिछिन।हामी रमाइलो सहित्यको कुरा गर्दै एक अर्कालाई हेर्दै मुस्कुराई रह्यौ ।म भने भित्र भित्र सपनाको संसारमा बादलको घर बनाउदै रहे।मैले सोधे “हामीहरु एक अर्कोसङ परिचित छौ?”उनले भनिन “येसो २,३ पटक देखा देख भएको हो”।मैले जान्ने भएर आफ्नो नाम बताए”सागर”।आफुलाइ खोतल्ने बानीको दुरुपयोग गर्दै आफ्नो कुरा हरु सुनाउन थाले-उनलाइ आकर्षित गर्न।उनि आकर्सित पनि भैइन।उनको कुरा पनि सुने। मैले भने “आइतबार छुट्टि छ भने मेरो नाटक छ हेर्न आउनु नि!”ओ हो उनी त्यो सुनेर खुशि भइन र भनिन”हुन्छ नि”!मैले नाटकको ब्रोस्चर दिए।उनले मेरो फोन न मागिन।साहित्य र कला प्रती आफ्नो रुचि रहेको बताइन।मलाइ मेरो सपना सकारै होला जस्तो लाग्यो!म भित्र भित्र नाचि सकेको थिए।उनले मुस्कुराउदै भनिन”म परिवार सहित आउछु श्रीमान र छोरा लाई पनि लेराउछु” मैले अफ्ठेरो मान्दै केहि गुमाए जस्तो गरि “हुन्छ नि” भने।मेरो सपनाको बादल कालो भैसकेको थियो। धन्न छुटिने बेला भयो मैले उनको नाम सोधे उनले भनिन”बर्षा”।हामी छुट्टियौ।तेसपछि बाटा भरी मेरो सपनाको बादल “बर्षा”मा बदलियो र बर्शि रह्यो अनि म सागर झै बगि रहे।

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s