मेरो आँखा उघ्रिन लागे जस्तो छ

आज दिपावलीको दिन भएर होला
धेरै दिनदेखी बन्द भएको यो आँखा
आज उघ्रिन लागेको छ
शायद लाहुरे दाईको सम्झनाले होला
गुलाबको काँडाले घोचेर होला
सयपत्री फुलको बासनाले होला
म त अनायस झस्किन पुगेछु
चारैतिर अंध्यारो नै अंध्यारो देख्छु
यो टुहुरो समाजको चिच्याहट आवाज यो कानले सुन्छु
तै पनि मेरो आँखा उघ्रिन लागे जस्तो छ
लाहुरे दाई लाहुर गएको पनि ८८ बर्ष भई सकेछ
यहाँको बनले पनि ८८ बसन्त पार गरिसकेछ
लाहुरे दाईको कबिताका मसीहरु पनि उडी सकेछ
उसको दौरा सुरुवाल पनि फाटेर पुरानो भईसकेछ
झन अहिले त उसको नाम नै मेटिन लागि सकेछ
यस्तो दु:खद अवस्थामा पनि
मेरो कोमल आँखाहरु उघ्रिन लागे जस्तो छ
म यो कलम उठाएर “युद्ध जारी छ” भन्न लागे जस्तो छु
उसको आधा सताब्दीको उमेर पनि मेरो जीवनमा जोड्न लागे जस्तो छु
अनि यो बन्द भएको आँखालाई पनि
अब म रंगिन संसार देखाउन उघ्राउदैछु
लाहुरे दाईले लेखेको कबितामा उठेको मसिमा
म मेरो नयाँ मसिले पुरानो अक्षर लेख्दैछु
लियोनार्दो दा भिन्चीले छाँया पारे जस्तै
म पनि यो काँचो कागजको नेपाली अक्ष्यरमा छाँया थप्दैछु
कुहिरो र अन्धकार रातको समयमा म मेरा आँखा मिच्दै
इनार, कुवा, सडक, मैदान र झेलखानाको छेउमा गएर यो आँखा उघार्न लागेको छु
सबैलाई सोध्धै हिड्छु- “यहाँ बाँच्न र मर्न कस्तो छ?”
उनीहरुको उत्तर सुन्छु- “यहाँ बाँच्न र मर्न धेरै सस्तो छ”
यस्तै कुरा सुनेर होला मेरो आँखा उघ्रिन लागे जस्तो छ
लाहुरे दाईलाई बाँच्न यहाँ,
काशी, बनबास, झेलखाना र मसानघाट धाउनु पर्यो
मलाई पनि बाँच्न यस्तै यस्तै गरी चाहर्नु पर्ने त होइन?
तर मलाई लाग्छ-
“मेरो पनि यो जीवन आधा सताब्दी मै बित्ने त होइन?”
“यो रहर लाग्दो जीवन कसैले खोस्ने त होइन?”
धेरै कराउँछु- “लाहुरे दाईलाई खोज्ने त होइन?”
तर उत्तर केवल हावा “सुइय गर्छ”
प्रत्येक बार लाहुरे दाईको सम्झनाले सताइरहन्छ
सम्झनाले छट्पटिएको मेरो आँखा अब उघ्रिन लागे जस्तो छ
तर मेरो लाहुरे दाई मलाई सम्झेर कहिल्यै आउँदैनन्
आउँछन्, मेरो लाहुरे दाई हरेक बर्ष यही समयमा यही आउँछन्
बिडम्बना भनु कि या नियती केवल उनको फोटो मात्र
मेरो लाहुरे दाई कोही होइनन् तर एक लक्ष्मी हुन्
उनी यहाँ आएपछि मेरो धन होइन,
मेरो मन बढ्छ।
लाहुरे दाईको सम्झनामा दुई शब्द बेलुनमा भरेर पठाउँछु
“तपाईं लाई कस्तो छ?”
अब, धेरै समय बाँकी छैन, मेरो आँखा उघ्रिन लागे जस्तो छ
केवल लाहुरे दाइको रुप, गुण, बिद्या र एश्वर्यलाई हेर्न
अनि केवल लाहुरे दाईको बिडो थाम्न
त्यसैले त भन्दै छु-
“मेरो आँखा उघ्रिन लागे जस्तो छ।”
-सहदेब पौडेल
कक्षा- १०
रोल नं- २
मिती २०५१/१/८ बिहीवार ११: ३९ बजे
his poem is written by Sahadev..He wrote and recited this poem about 14yrs ago..to be exact..BS 2051/1/8 on the occasion of 88th Birthday of Mahakabi Devkota…He recited this poem after 14yrs..yesterday on the 101 Birthday of Mahakabi Devkota

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s