Tag Archives: Sahadev Poudel

तिम्रो र मेरो कथा- A Visual Poety

A Short visual poem story “TIMRO RA MERO KATHA”
This short Poem written by Sahadev Poudel and Presented by Haree Creationfilms / Sahadevision. All the footage capture from the IPHONE6 .
CAMERA/PHOTOGRAPS : HAREE LAMICHHANE / SAHADEV
DIRECTION : HAREE LAMICHHANE / SAHADEV
EDITED BY : HAREE LAMICHHANE
PRODUCED BY : HAREE CREATIONFILMS & SAHADEVISION
Some footage taken from New York Times , Daily News And other media outlets.
thank you for watching .
more information
http://www.hareelamichhane.com
https://www.facebook.com/hareelamichhane
http://sahadevision.com

तिम्रो र मेरो कथा

तिम्रो र मेरो कथा

(न्यु योर्क बाट बोस्टनमा गएर त्यहाँ आयोजित “सिर्जना उत्सब” मा सुनाएको कविता )

बोस्टन,
तिमीलाई लाग्ला,
म गगन चुम्बी भवनहरू हुँ,
२४सै घण्टा जाग्राम बस्ने उजेलो सहरको,
वाल स्ट्रिट वरपर सुकिला मुकिला लुगा लागाउने एक प्रतिशत हुँ!

तिमी सोचौंली,
म टाइम्स स्क्वाइरको रसरंगमा डुबुल्कि मार्ने ब्रोड बे को स्टार हुँ
सेन्ट्रल पार्कमा स्वतन्त्रताको चुम्बनमा लीन हुँदै,
ब्रुक्लिन ब्रिज, एम्पायर स्टेट बिल्डिंग ,
र लेडी लिबर्टी घुम्ने फिरन्ते वा
स्याक्स, बर्गड्रोफ गुडम्यान, वा ब्लॊमिङ्ग डेलमा
किनमेल गर्ने सेक्स एंड द सिटिका सेता पात्रहरु हुँ।

तिम्रो र मेरो कथा

तिमीलाई के थाहा? बोस्टन,
म त न्यूनतम ज्यालामा सपनाको जो हो गर्ने एक पहरेदार हुँ ,
महँगा महँगा रेस्टुरेन्टका बेञ्जनहरुको बासना सुङ्ग्दै
टेबुल टेबुलमा सेवा दिने बटलर हुँ!

सडक कुनाको ठेला पसलमा,
पानी, सोडा, चिकेन ओभर राइस र हट डगमा जीवन धकेल्दै,
अप टाउन, डाउन टाउन देखि एअरपोर्ट सम्म ट्याक्सीमा
सुन जस्तै ज्याला खोज्ने मै हुँ ।

हँसिला रसिला देखिने न्यु योर्कका सुन्दरीहरुको शृंगार हुँ म !

अग्ला अग्ला भवनहरुको कुनै कोठामा,
लाला बालाको स्याहार सम्भार गरी रहेको भेट्ने छौँ मलाई,
तिमीले सुने पढेको घरेलु कामदार माथिको,
यौन शोषणको समाचारको पीडक पात्र,
वा रङ्गको आधारमा ओम लेखेको झोलामा
खानतलासी गर्दै शंकास्पद नजरले हेर्ने,
र कहिले गो बयाक टु योर कन्ट्री मदर फरर भन्दै,
आँखा अगाडी बन्दुक तेर्साउदै ग्रोसरी स्टोरमा रगताम्य हुने मै हुँ

बोस्टन,
सायद फरक छैन होला
तिम्रो र मेरो कथा
किन भने
म पनि त तिमी जस्तै
बृदाश्रम जस्तै देखिने देशबाट
विदेशमा पलाउन सकिन्छ कि भनेर
डी भीको दयामा
एसाइलमको स्वीकृतिमा
मरुभूमिबाट ज्यान हत्केलामा राखेर
यो भवसागरमा प्रवेश गरेको एलियन हुँ !

हिड्दै छ पाइला मेट्दै छ- को म एक फगत प्रतिबिम्ब हुँ!

Photo/Words by Sahadev Poudel

New York

Advertisements

हामी

हामी

हामी जे हौईनौं त्यो हौँ भन्न रुचाउछौं,
जे हौँ त्यो भन्न चुकाउछौं ।
घरको देवलाई भुलेर,
चौतारोको ढुङ्गा पुजाउछौं ।

हामी जे जान्दैनौ जाने झैँ
त्यसकै बेलीविस्तार लाउछौं,
आफ्नू ज्ञान भुलेर,
अन्धकारमा रमाउछौं !

हामी जे देख्छौं,
त्यो नदेखे झैँ गर्छौँ,
देखेकोलाई भ्रम हो भन्दै,
एकादेशका हात्ती छाम्ने
दृष्टि बिहिन जस्तै बन्छौं !

त्यसैले हामी
भूपिले भने झैँ
“बाहिरबाट जतिसुकै उच्च देखिए तापनि
भित्र भित्र निरन्तर खिईदै र घिस्सिदै गरिरहेका छौ। “

By Sahadev Poudel

New York 

Statue4

कथा यात्राको भाग ६

न्यु योर्क वरिपरिको कथा।आफ्नै परिवेश,आफ्नै दुखेसो र आफ्नैहरुको कथा। कथा यात्राको भाग ६  
 

कथा यात्रा ६

सहदेव पौडेल 
न्यु योर्क

……….दुई हप्ता पछी बिन्दा र नन्दन न्यु योर्कको पोर्ट अथुरिटी बस टर्मिनलमा उभिए|बिन्दाको हातमा  न्यु ह्याम्पटन जाने बसको टिकट  थियो भने नन्दनको हातमा योंकर जाने|अमेरिका आएको ३ हप्तामै यसरी दुरी छुटीएला भनेर कसले कल्पना गरेको थियो होला र!उनीहरु आज धेरै बोलेका छैनन्|दुबैको बस एकै समयमा छुट्ने भएकोले अन्तिम पटक दुबैले एकार्कालाई हेराहेर गरे र जोडले अंगालोमा कसिए|अब फोनमा कुरा कानी गरौला भन्दै हात हल्लाउदै आआफ्नु बसतिर लागे|
 
बिन्दा बसमा निकै बेर टोलाइन,झ्याल बाट बारम्बार बाहिर हेरिन|हेर्दा हेर्दै दुबैको दुरी लम्बिदै गयो|आफ्नु  ब्याग बाट डायरी निकालेर बिन्दाले केहि लेख्न थालिन|अमेरिका आए देखि नै बिन्दाले डायरी लेख्न सुरु गरेकी थिइन्|बिस्तारै बिस्तारै अक्षर्हरु बिबिध आकृति बनाउदै उनको डायरीमा नाच्न थाल्यो|
अमेरिका म हास्दै खेल्दै आइपुगे|न कुनै सपना थियो ,न त आउछु भन्ने  कुनै योजना थियो|म स्कुलमै केटा केटिलाई पढाउदै रमाई रहेकी  थिए|नन्दन संग खुसीका साथ बिबाह भयो|उ काठमाडौँमा एउटा एनजीओमा काम गर्थ्यो|बिबाह पछी म पनि काठमाडौँमै आए र फेरी स्कुलमा पढाउन सुरु गरे|हामी हासी खुसी बसीरहेका थियौ|एकदिन नन्दनले खुसीको कुरा भन्दै हामीलाई डी.भी परेको खबर सुनायो|उ त्यो दिन निकै खुसी देखिएको थियो|म पनि उसको खुसीमा रमाएकी थिए|हेर्दा हेर्दै सबै प्रोसेस सकिओ ,हाम्रो भिसा लाग्यो ,साथी हरु धेरै धेरै खुसी भए|अमेरिका हिड्नु अघि आफन्त ,साथीभाई बीच ठुलो जमघट भएको थियो|देशको बारेमा कसैले राम्रो कुरा गरेनन्|१८/२० घण्टा बत्ति जाने ,देशको धुवाँ धुलो,हड्ताल,नेपाल बन्द ,राजनीतिक लुछा चुडी,भ्रस्टाचार, र दैनिक दिक्दारी बाट हामीले मुक्ति पाउने भयौ भनेर धेरैले हामीलाई बधाई दिए,उपहार दिए र फोन र फेसबुकमा नियमित सम्पर्कमा रहन हामीलाई अनुरोध गरे|
अहिले सम्म हाम्रो परिवारको कोहि पनि अमेरिका आएका छैनन्,अमेरिका कस्तो छ ,के के हुन्छ ?काम धाममा कसरी तारतम्य मिलाउनु पर्छ केहि थाहा थिएन,एकजना चिनेको टाढाको आफन्तको मार्फत बाट निर्मल जी संग परिचय भए पछी हामी उहाको अपार्टमेन्टमा आइपुगेका हौ|
अब यो नियतिले कहाँ पुर्याउछ, हामी कहाँ जादै छौ?बिबाह गरेको यो २ बर्षको अबधिमा हामी छुटिएर कहिँ गएको छैन|छुटिएर सुतेको रात याद छैन|आज हामी अमेरिका आएको ३ हप्तामै छुटिएर यात्रा गर्दै छौ..हामी कहाँ जादै छौ…?
एक बिहानै आहाराको खोजी गर्न हिडेका चराहरु ,
 साँझ  मुखा भरी आहारा बोकी गुँडमा फिर्ने आशा लिए जस्तै .
तिमी कुन आकाशमा डुली रहेछौ..म कुन आकाशमा उडी रहेछु..
कहिले होला मुखा भरी आहारा भरिने …र फेरी आफ्नै गुँडमा फिर्ने ..
र फेरी सोच्छु ..के हामीलाई आहारको त्यस्तो बिधि खाँचो थियो..
जसको  लागी हामीले आकाश नै छोडेर हिड्नु पर्थ्यो!
यस्तै केहि लेख्दा लेख्दै बिन्दा भुसुक्क निदाईन र अन्तिम स्टेशनमा पुग्नै लाग्दा  नन्दनको फोनले  बुझीईन्| “हजुर म आइपुगे” बिन्दाले भनीन| “म पनि भर्खर आइपुगे” नन्दनले भन्यो|बिन्दालाई लिन बस स्टेशनमा उनको बोसको श्रीमती आउनु भएको रहेछ|परिचय गर्दै बिन्दा आफ्नो नया काम ,नया घर तिर लागिन|
 
साथीहरु संग परिचय गर्दै साँझ नन्दन भोली देखि आफुले काम गर्ने स्टोर हेर्न गयो|हसन ,मोहमद  दुई बंगलादेशी साथीहरु र एक जना नेपाली रबिन्द्र श्रेष्ठ  स्टोर नजिकै बेस मेन्टमा  बस्ने रहेछन|लिभिंग रुममा २ वोटा र बेडरुम मा २ वटा  म्याट्रेस भुईमा लडी रहेका थिए|लिभिंग रुममा  रहेको एउटा म्याट्रेसमा भने तन्ना र तकिया थिएन ..नन्दन लाई  लाग्यो यो  उसैको बेड हो|  त्यो साँझ नन्दनले साथीहरु बाट कामको बारेमा र कोठामा कसरी बस्ने बारे सामान्य बुझ्यो|उसको काम को सिफ्ट रातीको लागी थियो|राति उ र अर्को एकजना बंगलादेशी साथी हसन  र बिहान अर्को नेपाली साथी रबिन्द्र र अर्को बंगलादेशी मोहमद |
राती उसले निर्मललाई फोन गर्यो तर फोन उठेन|नन्दनले भोइस मेसेज छोड्यो|दाई तपाईको सहयोगको लागी धेरै धेरै धन्यवाद|म काम गर्ने ठाउँमा आइपुगे|भोली देखि काम सुरु हुन्छ ..फोनमा कुराकानी हुदै रहोस.नमस्कार!
 
त्यहि रात देखि नन्दनले पनि  आफ्नो दैनिकी फोनमा बोलेर रेकर्ड गर्न सुरु गर्यो|उसको पहिलो दैनिकी यस्तो थियो|
“प्यारी बिन्दा २ बर्ष पछी तिमी संग छुटिएर एक्लो भएको छु |यो रात मैले तिमीलाई निकै मिस गरेको छु |कस्ती छेउ, के गर्दै छेउ?तिम्रो काम गर्ने ठाउँ कस्तो छ ?तिम्रो बोसहरु कस्ता छन् ..केहि दुख पर्यो भने भन|मेरो यता सब ठिक छ..काम गर्ने ठाउ र बस्ने ठाउ नजिकै छ|चिन्ता नलिनु साथीहरु छन्..खै के सुनाउनु ..खै कस्तो  बाटो हिडी रहेछौ हामी …कुन आकाशमा उडी रहेछौ हामी!”
 
क्रमसः 
Originally  published on Everest Times,New York