How NOT to Take Photos of Disaster Area If You Are There….Helping?

How NOT to Take Photos of Disaster Area If You Are There Helping?
1. BE sensitive DON’T be Selfie.
2. DON’T show the survivors’ poorness, find the power of them.
3. If you are distributing emergency aid, DON’T take photos of yourself giving these materials to survivors; HELP them to carry such materials.
4. Be a Part of their grief, DON’T be a part of your photos.
5. Tell their story; DON’T tell your story by photos.
6. Ask them if they are OK to take photos, DON’T just shot them.
7. Find the hope and emotion of the survivors DON’T manipulate their feelings.
8. DON’T take visually disturbing photos.
9. DON’T dramatize the scene, be real.
10. Last but not least,use your common sense and ethic and keep yourself in their shoes and think would you be happy if someone takes your photos if you are just trying to surviving such disaster??
Soothe THEM DON’T Shoot them!

By Sahadev Poudel

Image Source: http://bit.ly/1H9wHjo

A man takes a selfie at the historic Dharahara Tower, a city landmark, that was damaged in Saturday’s earthquake in Kathmandu, Nepal, Monday, April 27, 2015. A strong magnitude earthquake shook Nepal’s capital and the densely populated Kathmandu valley on Saturday devastating the region and leaving tens of thousands shell-shocked and sleeping in streets. (AP Photo/Bernat Armangue)
A man takes a selfie at the historic Dharahara Tower, a city landmark, that was damaged in Saturday’s earthquake in Kathmandu, Nepal, Monday, April 27, 2015. A strong magnitude earthquake shook Nepal’s capital and the densely populated Kathmandu valley on Saturday devastating the region and leaving tens of thousands shell-shocked and sleeping in streets. (AP Photo/Bernat Armangue)

मेरो धरहरा यस्तो बनोस्

मेरो धरहरा यस्तो बनोस् 
 
जे होला भन्ने डर थियो , त्यही भएको छ!
 
देशमा आइपरेको महा विपत्तिको शोकलाई अब शक्तिमा बदल्नु पर्छ। पुर्खाले बनाई दिएका धरोहरहरु भत्केका छन्, अब यो पुस्ताले पुनर्निर्माण गर्नु पर्छ। कयौँ गाउँ बस्तिहरु  तहस नहस भएका छन् , अब हामीले नमुना गाउँ बनाउनु पर्छ। धेरैले अनेक अनेक बिम्ब र गर्वका साथ सम्झने धरहरा धुलो भएको छ।   अब धरहरालाई आशाको बिम्ब मानेर  उठाउनु पर्छ,अनि धरहरा सँगै हाम्रो भत्त्किएका  घरगोठ, मन-मन्दिरहरु पहिले जस्तै गर्वका साथ अझै बलियो बनेर उठ्ने छन्।

Dharahara

 
धेरै नेपालीले आत्मियताका साथ “आफ्नो” मान्ने धरहरा उदहारणीय बनोस भन्ने मेरो पनि चाहना छ।संसारका थोरै  धरोहरहरु घुमेको र केही धरोहरहरुको बारेमा पढेको र बुझेको आधारमा मेरो पनि चाहना छ  धरहरा  नेपाली कला कौशलले भरिएको विश्व स्तरको नमुना बनोस। 
 
१८ तल्लाको बनोस  धरहरा 
 
हाम्रो पुस्ताले हामीलाई नौ तल्ले धरहरा दिएर गए ,अब आउने पुस्तालाई हामीले अझै अग्लो र सानदार १८ तल्लाको धरहरा बनाएर दिनु पर्छ।
 
धरहरा अब ठिंग उभिएको टावर मात्र नहोस् 
 
धरहराको १८ औं तल्ला बाट हिमालय शृंखला देख्न सकिने बाल्कोनी बनोस, त्यहाँ बसेर  कान्तिपुर नगरी हेर्दै , हिमाल शृंखलालाई  आँखा अगाडी सजाएर खान पिन गर्न मिल्ने पनि  बनोस।
स्मरणीय बगैचा र संग्रहालय बनोस 
 
भूकम्पमा परेर ज्यान गुमाउनेहरुको सम्झनामा सबैको नाम सहितको सुन्दर बगैचा बनोस। साथमा भूकम्पले तहस नहस परेका विविध सामग्री सहितको  जानकारी मूलक संग्रहालय बनोस!
 
धरहराको पुनर्निमाण र पुनर्निमाण पछि काम गर्न पहिलो प्राथमिकता भूकम्प बाट सिधै प्रभावितहरुलाई दिईयोस।
 
भन्नै पर्दैन अहिले उपलब्ध प्रविधि, ज्ञान र विज्ञानको प्रयोग गरेर सयौँ वर्ष सम्म गर्वका साथ देशको गौरव बनेर उभिने धरहरा बनोस।
सकिन्छ भने संकेतात्मक रूपमा भए पनि हरेक जिल्ला जिल्लामा पुरानो धरहराको एउटा सानो स्वरूप पनि बनोस!
 
 
परेको हामी सबै मिलेर ब्यहोरौला!
सहदेव पौडेल
न्यु योर्क

यात्रा संस्मरण: तिरुपति एक्सप्रेस

यात्रा संस्मरण: तिरुपति एक्सप्रेस
 
मिथिला एक्सप्रेसको लगभग 16 घन्टाको सुस्त गतिको रेलयात्रा पछि 700 कि.मि.को दुरि पारगरि कलकत्ता हावडा जक्सन आइपुग्दा बिहानको 4 बजिसकेको थियो । बिहानको मिर्मिरेमा विशालकाय मात्र दुई पिल्लरे हावडाको पुल हाम्रो आँखा  नजिकै लमतन्न सुतिरहेको थियो ।तल बगिरहेको गङ्गा नदी सुसाएको आवाज हाम्रो कानमा नै गुन्जीरहेको आभास हुन्थ्यो। कलकत्ता सहर र हावडाको पुल मेरो लागि त पानीपधेरो जस्तै नै थियो ।जीवनमा धेरैपल्ट कलकताको यात्राको अवसर जुट्नु मेरो लागि नौलो कुरा थिएन ।पश्चिम् बङ्गालका मुख्यमन्त्री ज्योतिबशुको पाला देखि ममता बेनर्जी सम्मको यो यात्रा निरन्तर चलिरहेको छ। 
20150427_110820
कुनै समयको कम्युनिस्टहरुको गढ आज लगभग प्राय समाप्त जस्तै भैसकेको छ तर भिकारी र पुराना गल्लीहरुले भने कहिले पनि काचुली फेर्न सकेन। मान्छेको दयनीयता मान्छेले तानेर दौडिने रिक्साले देखाउछ ।कलकत्ता पुरानो एतिहासिक सहर हो। बङगालीहरु कै बाहुल्यता रहेको यहाँको आफ्नै मौलिकपना देखिन्छ । एकसमयको राजधानी कलकत्तामा घुम्नको लागी हामीसँग  लगभग 12 घण्टाको समय थियोे। हाम्रो अर्को रेलगाडी रातीको 8 बजे डुरुनडो एक्सप्रेस समात्नु थियो। हाम्रो दिनभरिको कार्यक्रम W.B.25E 2305 न Tata ले सहज बनाइदियो। नजिकै रहेको दछिणनेस्वर मातादेबिको दर्शनबाट हाम्रो बिहानको सुरुवात भयो।अनि नजिकै रहेको अर्को सर्बधर्म समन्वयको प्रतिनिधि रामाकृष्णमन्दिरको अबलोकनका साथै कलकत्ताको प्रसिद्ध भिकटोरिया पार्क र खिर्तिपुरको बन्दरगाहमा तैरिएका विशालकाय जहाजहरुको मनोरम दृश्यालोकन पछि हामी सियालद जक्सन आइपुग्दा दिउँसोको 2बजिसकेको थियो । बङगाल राज्यबाट उडिसा राज्यतर्फ दौडिन डुरुनडो एक्सप्रेस हाम्रो स्वागतमा खडा थियो। वरपर सबै तिर बङ्गालि र उडियाहरुको बाहुल्यता देखिन्थ्यो।हामी हाम्रो लगेज र नानी बाबूहरु लिएर बाताअनुकुलित डिब्बा भित्र पसिसकेका थियौ ।हाम्रो सुपरफास्ट दुरुन्दो एक्सप्रेसले 550 कि.मि.को दुरि पारगर्न 8 घण्टा पनि लगाएन,सफा र सुन्दर बातनुकुलित डिब्बा भित्र सुन्दर र शान्त वातावरण थियो  भने  बाबु नानीहरूले वातावरणलाई एक प्रकारको रौनकता थपिदिएका थिए।
20150419_071954
 
राती को 9 बजिसकेको थियो हाम्रो रेलगाडी एकतमासले दौडिरहेको थियो। बाहिर अध्यारो अस्पष्ठ केहीदेखिदैन थियो । हाम्रो B1बग्गी भित्र भने एकदम रमाइलो वातावरण थियो रातीको डिनरमा तातो भेजीटेबल सुपर र स्न्याक्सले हाम्रो स्वागत हुदैथियो। वेटरहरु यता उता दौडिरहेका थिए लाग्द्थ्यो हामी कुनै राम्रो होटेलमा बसिरहेका छौँ ।सफा सेता तन्ना तकिया र कम्बल बिछ्याइएको एक माथि एक तीन लहर सिटहरु दुई तर्फ थिए। हाम्रो एघार वटा सिट अनुसार हाम्रो सुविधाका एघार वटा भेजडिनर सेट हाम्रो अगाडि आइसकेको थियो।रातको दस बजिरहेको थियो। लामो यात्राको थकान र निन्द्राले हामीले सबै नानीबाबुलाई खाना खुवाइ आफूले खाइवरि मस्त निदायौ।  बिहान को 4 चार बज्दा नबज्दै हाम्रो सुपरफास्टले उडिसा राज्यको पुरि जक्सन पुराइसकेको थियो।
​​
एकसाल पहिले यही उडिसा राज्यबाट सुरु भएको हुतुहुतुले हाम्रो नेपालमा ठुलो आधिबेर लिएर आएको थियो र ठुलो जन धनको क्षती पुर्याएको हामीलाई सम्झना ताजै थियो।भगवान् श्रीजगत्नाथको कृपा दृष्टि यसठाँउमा देख्न सकिन्छ।भगवान् श्रीकृष्ण ,बहिनी सुभद्रा र भाइ बलरामको बिग्रह मुर्ति यस मन्दिर भित्रको मुख्य आकर्षक रहेको छ। श्री जगथनाथ मन्दिरका किम्ब्दन्तीहरु धेरै छ्न।यहाँ पकाएको महाप्रसाद जो एकप्रकारको खिचडि हुन्छ यस्को महत्त्व धेरैरहेको छ। जे जस्तो भएपनी मनले चोखो मानेर खानु पर्ने र यहाँ छुवाछूत र भेदभावपूर्ण व्यवहार कसैले कसैलाई गर्न नहुने भनाइ रहेको छ। दैनिक सय कुन्टल अन्न 752 चुल्हो हरुमा 700 जना पाण्डाहरुले पकाउनी 400 जना ले काटने 300 जना ले इनारको पानी निकाल्ने दैनिक 200 भोग 56 आइटम तयार गर्न लगभग 7 लाख देखि 10 लाख सम्म महाप्रसादको लागि खर्चको व्यवस्थापन गर्दै आएको जगथनाथ भगवान् मन्दिरको प्रागणमा रहेको विशाल पाकशाला भित्र माटो काहाडिहरुमा पकाएको प्रसाद नै यहाँको मुख्य महाप्रसाद हो । कला कौशल र पुरातात्त्विक महत्त्वले भरिपूर्ण मन्दिरको भित्र दर्शन गरेर फर्कनु एउटा महाभारतको युद्ध जितेर आएको जस्तो महसुस हुनेरहेछ ।
हामीले हाम्रो यात्राको दुई दिन मन्दिर र समुन्द्रमा उर्लेर आएका छालहरु सँग  रमाएर बितायौ। बङगालको खाडि विशाल समुद्रका छालहरु डरलाग्दो सँग  उर्लिएर आउँदा एक प्रकारको रमाइलो र मन भित्र कता कता चिसो पस्दोरहेछ ,उडिसामा घुम्नको लागि धेरै प्रयटकिय स्थलहरु भएता पनि हाम्रो गन्तव्य स्थल अलि टाडेै रहेको र यो हाम्रो यात्राको ट्रान्जिट स्थल मात्र भएकोले हामी हाम्रो अर्को लामो रेल यात्रा को तयारीमा जुट्न लागेका थियौ यहाँ बाट झन्डै 1300 एकहजार तीन सय कि.मि.को यात्रा तय गर्न बाकी नै थियो । 20 तारिकको मध्य 12 बजे हामीले तिरुपती एक्सप्रेस समात्नु थियो ,चीन्नजियर स्वामी जीको जियरमठको आत्मीय आथित्य सत्कारमा हामी रमाई रहेका थियौ। भारत भरी फैलिएको जियरमठमा दर्सनार्थी र तिर्थयात्रिहरुको लागि निःशुल्क आवास र भोजनको व्यवस्थापन गर्दैआएको श्री चिन्नजियर स्वामी जी प्रति सबै को अगाध आस्था र विश्वास रहिआएको देखिन्छ। हामीले पनि आत्मीय आतिथ्यको आभार व्यक्त गर्दै महन्त श्री1008 इन्दिरारमन रामानुजदास स्वामी जी मा दण्डवत गरी आफ्नू गन्तव्य तिर रवाना भयौ । 
20150422_062236
पुरी तिरुपती एक्स्प्रेस गाडी न.17479 ले 12:30 मा हामीलाई लिन आइसकेको थियो।हामी हाम्रो समय भन्दा अगाडि नै पिल्लेट फार्म न 4 मा पुगिसकेका थियौ हाम्रो बग्गी न.S3 मा लहरै एकमहिना अगाडि बुकिङ गरेको सिट हाम्रै नाम मा सुरछित थिए आज को यो इन्टरनेट को दुनियाँ ले यो सब सहज हुँदै गएको थियो ,हामी सबै जना आआफ्नो सिट मा सहजरुप मा बसिसकेका थियौ ।रेलले आफ्नू रफ्तार तेजगर्न सुरु गरिसकेको थियो । रेलको छुक छुक आवाज सँगै पर पर नरिवलका रुखहरु दौडिरहेको भान हुन्थ्यो। समथर फाटहरु खेतीयोग्य जमिनहरु प्रशस्त देखिन्थे ।दिउसोको समय थियो वैशाख महिनाको मध्य दिउसो बाहिर घाम चर्को लागिरएको थियो। गर्मी एकदम बडिरहेको महसुस हुन्थ्यो हाम्रो रेलको सयनयान डिब्बा मा हाम्रो बाबु नानीहरू रमाएर खेलिरहेका थिए। उडियाहरु आफ्नै भाषामा गफमा मस्त देखिन्थे हिन्दी भाषा बोलेको कति पनि सुनिदैन थियो उनीहरूको व्यवहार बोलीचालि हेर्दा बिहार र उत्तरप्रदेशका छिमेकी भाइहरु भन्दा अलि सिधा र सरल देखिन्थे दुर्त गतिमा दौडिरहेको हाम्रो रेल समुन्द्री झिल साना साना पहाडका थुम्काहरु पारगर्दै आन्द्रप्रदेशको बोर्डर तिर आइपुग्न थालिसकेको थियो। 
 
साना साना रेल्वे स्टेसनमा मान्छेहरूको चडने र उत्रने क्रम चलिरहेको थियो ।हामीले थाहा नै नपाइकन अब आन्द्रप्रदेशका तेलुगुहरुको जमघट बढदै थियो। उनीहरूको भाषा हामी नबुज्ने हाम्रो भाषा उनीहरू नबुज्ने, इसारा पनि त एउटा विश्व भाषा हुदोरहेछ । भारतीय भएता पनि उनीहरू राष्ट्र भाषा प्रति उदासिन र प्रान्तीय भाषा प्रति खुसी देखिन्थे। हाम्रो यात्राका सहयात्रीहरु धेरै आए र गए तर हाम्रो यात्राको गन्तव्य अझै धेरै टाढा थियो ।घाम अस्ताएर रात परिसकेको थियो। बाहिरको दृश्य देखिदैन थियो।चकमन्न अध्यारोमा हाम्रो रेल एकोहोरो सिटि फुकेर दौडिरहेको थियो भित्र पनि अब बिस्तारै सबै शान्त हुँदै थिए हाम्रो डिब्बामा सबैलाई गहिरो निन्द्राले सुताएको थियो। म अलि चनाखो निन्द्रा सुतेर उठदा त बिहान भै सकेको थियो बिसाकापटनम् हुँदै हामी बिजयवाडा तिर आइपुग्न लागेका रहेछौं। अझै पूरा बिहान र दिनभरि पट्यार लाग्दो यात्रा गर्न बाकी नै थियो। हाम्रो रेल समुन्द्री झिल पोखरी  नरिबल र केरा घारी हुँदै एकतमासले दौडिरहेको थियो।
20150423_081331
 
 निरन्तरको लामो यात्रा सबै आफन्तहरु सँगै भएकोले र केटा केटीहरूले माहौललाई घरकै वातावरण बनाइ दिएकाले हाम्रो यो यात्रा एकदम रमाइलो सँग  बितिरहेको थियो । नेल्लुर हुँदै पुरी बाट1300 कि.मि.को लामो रेल यात्रा एक रात दुई दिनमा हामी हाम्रो गन्तव्य तिरुपती आइपुग्दा बेलुका को छ बजिरहेको थियो। हामी तिरुपती जक्सनमा ओर्लिएर पुन एउटा जिप रिजर्भ गरी तिरुमल्लाको उकालो लाग्न सुरु गर्‍यो । कडा चेक जाच पछि हाम्रो जिप हाम्रो नेपालको जस्तै पहाडी बाटो तर एकदम सुरछित सागुरो एकतर्फी बाटो हुँदै 25 कि.मि.टाढा रहेको अति सुन्दर तिरुमल्ला पहाडमा पुग्दा साँझ  परिसकेको थियो । सफा र सुन्दर बाटो कतै कुनै गुडखा र चुरोटको ठुटा भेटिदैन थिए होटेल र रेस्टुरेन्टहरु मदिरा र मांस रहित थिए निःशुल्क भोजन र आवास को व्यवस्था चौतर्फी घुम्न बालाजी मन्दिरले आफ्नै निःशुल्क सुन्दर बसको व्यवस्था मिलाएको थियो लाग्दथ्यो एउटा स्वर्ग जस्तै आनन्द र सुन्दर स्थान।
टाढैबाट तिरुपती बालाजीको स्वर्ण मन्दिर् झिलिमिलीले धपक्क बलिरहेको देखिन्थ्यो विश्वको नै सबै भन्दा धनी मन्दिर भनेर चिनिने र सबै हिन्दु धर्मावलम्बीहरु को अगाध आस्था को केन्द्र बिन्दुरहेको श्री बालाजी बैकेटेस, विष्णु भगवान्को अबतार् मानिन्छ, आन्द्रप्रदेशको बिन्ध्याचल पर्बत मालामा सानो उपत्यका जस्तै रहेको पहाड् तिरुमल्लामा बालजी मन्दिरले गरेको सेवा र विकासको उत्कृष्ट नमुना हेर्न सकिन्छ। चिल्ला सफा र सुन्दर सडकहरु मान्छे हिड्ने सुरछित पेटी निःशुल्क घुमिरहने बसहरु थिए भने निःशुल्क भोजन र आवासको व्यवस्था पनि देखिन्थ्यो निरन्तर धारोमा बगिरहने पानी चौबीसघन्टा बिधुत आपूर्ति भैरहेको थियो पहाडमा एयर पावरको पन्खाहरु घुमीरहेको देखिन्थ्यो। यस्तो सुन्दर भूभागमा रहेको बालाजी श्रीनिवास भगवान्को दर्शन गर्न चौबीसै घण्टा लाखौँ भक्तजनको घुइँचो देखिन्थ्यो। हामी बिहान दस बजे दर्शनको लागि प्रवेश गरेर बेलुका छ बजे दर्शन सकेर फर्किएका थियौँ बस्ने र खाने व्यवस्था सहितको आरामदायी हलहरु थिए र पुन प्रवेशको लागी अत्याधुनिक व्यवस्था थियो। हामी हाम्रो स्थान सुरछित गर्न फेस रिडिङ गरेको Biometric card बनाएर लाइनबाट बाहिर आयौँ पुन खाना खाइवरि निश्चिति समय भित्र एक बजे पुन प्रवेश गर्दा हाम्रो दर्शनको लाइन अगाडी सरिसकेको थियो हामीले धेरै प्रतीक्षा गर्नु परेन लगभग पाँच घण्टाको निरन्तरको लाइन र कडा सुरक्षा जाच पछि हामी श्री बेकटे्स बालाजीको सामु पुगिसकेका थियौ ।
 
संसारको सबैभन्दा धनी स्वर्ण निर्मित मन्दिरको ढोकाबाट भगवान्लाई एकपलकको दर्शन गरी फर्कदा मन आनन्दीत र हर्षले बिभोर भएको महसुस हुदोरहेछ।संसारमा सबैको आआफनै धर्म आस्था अनि विश्वास देखिन्छ यस्तै अदभूत आस्था र विश्वास यहाँ देख्न सकिने रहेछ। चौबीसै घण्टा चहल पहल भैरहने बजार मन्दिर पसल खुला रहेको सुरछित स्थान तिरुमल्ला हिलमा दुई दिन पुरा बस्दा पनि मन भरिएन, हाम्रो चेन्नाइ एक्स्प्रेसले हामी लाई घरफर्कनको लागि बोलाई सकेको थियो तमिलनाडु राज्यको चेन्नाइ सहर पुग्न बाकी नै थियो।
किशन पौडेल ,तिरुपति 2072/1/2520150418_171708

९ तल्ले धरहराको ९ थरी तस्बिर

९  तल्ले धरहराको ९ थरी तस्बिर

धरहरा हाम्रो देशको धरोहर थियो।यो हाम्रो इतिहास पनि हो। अहिलेको विनाशकारी भूकम्पमा परि धरहरा ​सँगै अरू थुप्रै पुरातात्विक महत्वका मठ मन्दिर, देवी देवताक मुर्तिहरु ​ध्वस्त​ हुनुका साथै हजारौको ज्यान गएको छ।यो प्रलय अस्थायी हो,जो मरेर गए उनीहरू फर्की आउदैन् तर उनीहरूको आत्माको चिर शान्तिको कामना गर्दै , घाईतेहरुको शीघ्र स्वस्थलाभको कामना गर्दै, मन बलियो बनाउदै हामी सबै मठ मन्दिर र गाउँ सहरको पुनर्निर्माणमा जुट्ने छौँ र हामी फेरी उठाउने छौँ धरहरालाई जसरि हाम्रो पुस्ताले उठाएका थिए।

​ यदि यसो गर्न सके मात्र मरेर जाने र अहिले हुर्कदै गरेका र आउदै गरेक नयाँ पुस्ता प्रति हाम्रो सम्मान हुने छ।

कस्तो थियो त् धरहरा ? मैले अनलाइनमा खोजेर जम्मा पारेको ९ थरी तस्बिरहरुमा यस्तो देखिन्थ्यो धरहरा।
यी तस्बिरहरुको कपीराइट सम्बन्धित संस्था वा फोटो ग्राफरहरुमा सुरक्षित छ।

​यी तस्बिरहरु जानकारीको लागि मात्र यहाँ प्रस्तुत गरिएको हो।धरहराको बारेमा  तपाईँको केहि सम्झना भए कमेन्टमा लेख्नु होला।
Sahadev Poudel
E1012B90-F307-4523-9BAE-98C11965AF7F
यो तस्बिर मैले २०१२ मा काठमाडौँ घुम्दा खिँचेको हुँ। सम्भबत यो नै एउटा फोटो भेटे मैले धरहराको आँफैले लिएको।
taleju plus dharahara
​यो तस्बिर https://sajha.com/sajha/html/index.cfm?StartRow=41&PageNum=1&threadid=62176 साइटमा फेला परेको हो।​
Dharahara-201x300
​यो तस्बिर http://ghalegroup.com/blog/protect-bhimsen-tower-dharahara साइटमा फेला परेको हो।​
Dharahara_Pre earthquake
​यो तस्बिर ​ http://oldnepalpicture.blogspot.com/2011/12/old-dharahara-before-1990s-earthquake.html साइटमा फेला परेको हो।
nepal-earthquake-dharahara-tower-kathmandu-october-25-2014
Dharahara Tower in Kathmandu on Oct. 25, 2014. Published on Time Courtesy of DigitalGlobe
dharaharaaftereartquack
​यो तस्बिर http://kathmandu.im/dharahara/ साइटमा फेला परेको हो।​
BN-IB939_inepal_F_20150425043244
​यो तस्बिर http://www.alltrendsblog.com/tag/dharahara/ साइटमा फेला परेको हो।​
CDcGWVTXIAAmu6W
​यो तस्बिर http://buildingresearch.com.np/news_events/1934_nepal_bihar_eq/news_events_1.php साइटमा फेला परेको हो।​
3becc177f10dcc544114bdc67282ee7f_L
​यो तस्बिर http://www.myrepublica.com/society/item/20118-6-of-a-family-die-in-dharahara-collapse.html साइटमा फेला परेको हो।​

नयाँ वर्ष सँगै कविता सङ्ग्रह “माटो र मन”

अन्तत: नयाँ वर्ष सँगै कविता सङ्ग्रह “माटो र मन” प्रकाशित भएको छ।

नव वर्ष २०७२को शुभकामना सहित मेरो पुत्र श्रीमनको साथमा मैले मेरो पुस्तक “माटो र मन” अनलाइन मार्फत अनावरण गरेको छु।

पुस्तक अनलाइन (Amazon.com-http://amzn.to/1OsMflJ ) मा हार्डकपी उपलब्ध छ मूल्य $५ मा। किताब अर्डर गरेको ३/४ दिनमा तपाईँको हातमा पर्छ।

काठमाडौँमा हुनुहुने पाठकहरुले फोन सम्पर्कको भरमा किताब लिन सक्नुहुन्छ। नेपालमा यसको मूल्य जम्मा रु. १५० छ।
11026199_10153153162634777_636899081181953909_n

न्यु योर्कमा हुनु हुने पाठकहरूलाई पनि हात हातमा पुस्तक पुर्याउने प्रबन्ध छ र मे २ मा सृजनाका यात्राहरुमा म एकल वाचन लिएर आउदै छु।

//

नव वर्ष २०७२को शुभकामना सहित।नब वर्ष २०७२ को शुभ दिन सँगै मेरो पहिलो कविता सङ्ग्रह “माटो र मन” यसै अनलाइन सञ्जालमा विमो…

Posted by Sahadev Poudel on Monday, April 13, 2015

त्यसै गरी बोस्टन र भर्जिनियामा पनि म आफ्नै कविता वाचनको कार्यक्रम लिएर आउदै छु।
अरू राज्यहरूमा पाठक साथीहरूले जानकारी गराउनु भयो भने किताब तुरुन्तै पठाउन सकिन्छ।

९० पृष्ठको “माटो र मन”मा ६४ वोटा कविताहरू संग्रहित छन्। पुस्तक प्रकाशनको लागि खसखस डट कमले सघाएको हो।

यो बिचमा म मे १८ को दिनमा नेपाली समय अनुसार साँझ ६ बजे र न्यु योर्क समय अनुसार  बिहानी ८ :१५ बजे “माटो र मन” बारेमा कुराकानी गर्न Twitter मा आउदै छु, जसलाई नेपालबाट Nepali Bytes ले संयोजन गर्दै छ।

मलाई आशा छ , तपाईँहरूको प्रतिक्रिया,सुझाव, साथ् र सहयोगले अझै राम्रो लेख्न प्रेरित गर्ने छ।

सहदेब पौडेल
न्यु योर्क

 

प्रवासबाट पुस्तक: रहर मात्रै

आफूले लेखेको कविता, कथाहरूको सङ्कलन गरेर पुस्तक निकाल्ने रहर धेरैको हुन्छ। अझै प्रवासमा बसेर मनको बह पोख्नेहरुलाई त् झन् धेरै हुन्छ। अमेरिका होस् वा क्यानाडा वा अस्ट्रेलियामा रहेका धेरै सर्जकहरु जो विविध कार्य व्यस्तताको बिचमा केही लेखि रहन्छन उनीहरूलाई कम्तिमा एउटा पुस्तक निकाल्न पाए हुन्थ्यो भन्ने रहर हुन्छ तर पुस्तक प्रकाशनको यो रहरे यात्रा भने सोचे भन्दा निकै फरक रहेछ।

नेपालका सायदै कुनै प्रकाशकले प्रवासमा रहेका सर्जकहरुको पुस्तक प्रकाशित गरेका होलान्। उनीहरू प्रवासबाट लेखिने साहित्य त्यसमा पनि कविता,गज़ल सङ्ग्रहमा रुचि लिदैनन किन भने उनीहरूलाई लाग्छ प्रवासमा बसेका लेखक सर्जकको नामबाट  किताब बिक्दैन र खर्च पनि उठ्दैन र प्रवासी साहित्य भनेको खाली देश प्रेम , हिमाल​/पहाड र तराई​ र गाउँ घरका नोस्टाल्जिया मात्रै हो भन्ने भ्रम छ।  त्यसैले सर्जक स्वयम् प्रकाशक बनेर आफ्नू कृतिको प्रकाशनको तयारीमा लाग्छन। यद्दपी पुस्तकमा प्रकाशकको रूपमा आफ्नू वरिपरि रहेका साहित्यिक सङ्घ   संस्थाको नाम लेख्ने गरिन्छ तर  पुस्तकमा नाम उल्लेख गरेका ती प्रकाशकले भने एक सुको पनि लगानी गर्दैनन्।

हामीहरू जुन देशमा भए  पनि हामीलाई पुस्तक भने नेपाल मै निकाल्ने रहर हुन्छ किन भने नेपालमा पुस्तक प्रकाशन गर्न  सस्तो मात्रै होइन यसो पकेट खर्च दिएर पुस्तक समीक्षा लेखिदिने समिक्षक पनि उतै सजह भेटिन्छन। त्यसैले  यता एक हप्ता काम गरेको पैसाले उता ५०० प्रति किताब निकाल्ने खर्च पुग्छ।पुस्तक ५०० प्रति निकाले पनि लेख्नलाई ५००० प्रति लेख्न थप खर्च नि पर्दैन। र  अर्को दुई  हप्ता काम गरेको पैसाले बिमोचनको खर्च पुग्छ।

प्रवासमा बिस्तारै​ ​पुस्तक  प्रकाशन गर्ने सर्जकहरु बढ्दै गए पछि त् अहिले नेपालमा बाहिर रहेका सर्जकहरुको पुस्तक निकलिदने एक किसिमको  व्यवसाय नै सुरु भएको छ। यताबाट पुस्तक प्रकाशनको रहरको पोको सँगै डलर नेपाल पठायो।  नेपालमा बस्नेले टाइप गर्दिने, शुद्ध अशुद्द हेर्दिने र प्रेसमा पठाइ दिने गर्छन् र पुस्तक तयार भए पछि गोदाममा जम्मा हुन्छ। यो प्रक्रिया पुरा हुन कम्तीमा एक वर्ष लाग्छ। समयमा पुस्तक तयार नहुने दोष धेरै जसो चाही लोडसेडिंगलाई दिन्छन उताबाट प्रकाशनको जिम्मा लिनेहरु।

जब पुस्तक तयार हुन्छ खर्च गर्ने  रहर हुनेले आफू प्रवासमै बसी बसी नेपालमा कार्यक्रम आयोजक खोजेर आवश्यक  खर्च दिए पछि पुस्तक पनि बिमोचन हुन्छ नेपालका नाम चलेका साहित्यकारहरुको भिडमा। यसरि बिमोचन गर्दा लाग्ने खर्च  पुस्तक प्रकाशनमा भएको खर्च भन्दा डबल हुन्छ। अनि त्यस पछि आफ्नू देश तिर आउनेलाई जति सक्दो पुस्तक बोकेर आउन अनुरोध गर्‍यो र फेरी आफू बसेको देशमा पुस्तक विमोचनको अर्को रहर मेटयो र बर्गेलती अनलाइन मिडियामा समाचार र फोटो छाप्यो,​ अनि ​​फेसबुक र ट्वीटरमा “लाइक” बटुल्यो, ​ पहुँच छ भने नेपालका पत्र पत्रिकामा पठायो र दङ्ग पर्‍यो।  अनि नेपालको नाम चलेको समिक्षकलाई यसो खर्च दिए पछि अर्को पुस्तक समीक्षा पनि आइ हाल्छ- सर्जकले चित्त बुझाउने बाटो।

यसरि प्रकाशित पुस्तक धेरैको हातमा पुग्नु भन्दा पनि  पुस्तक प्रकाशनको  हल्ला सबैको कान कानमा पुग्छ। अनि ५०० प्रति निकालेर ५००० प्रति लेखेको पुस्तक १००/२०० त् साथी भाइलाई यता उता दिदै मा जान्छ अनि बाकी पुस्तक कि त् गोदाम घर वा आफ्नै आफन्तको घर​ वा लेखककै घरमा ​ कुनै बाक्सामा ​बन्द भएर बसी रहन्छ।

यसरि रहरैले भए पनि ५०० देखि १ हजार डलर  खर्च गरेर पुस्तक निकाल्दा नेपालमा धेरैले काम त् पाए तर यो प्रक्रियालाई अलि सजह बनाउन सके, अथवा नेपालकै प्रकाशकहरु जसले पुस्तक वितरण, प्रचार प्रसार, बिमोचन  आदिमा सहजीकरण गरिदिए धेरैको हातमा पुस्तक पुग्ने र प्रवासमा बस्नेले कस्तो साहित्य लेख्दा रहेछन् भन्ने पनि थाहा हुन्थ्यो। अनि प्रवासी साहित्य पनि नेपाली साहित्यको मुलधारमा आउथ्यो। र हामीले यता बसेर लेखेको साहित्य सृजनाले पनि समग्र नेपाली साहित्यमा आफ्नू स्थान बनाउन सक्थ्यो। हुन त् अब पछिल्लो समय अनलाइनमा इबुकको रूपमा पुस्तक निकाल्ने प्रविधि बढ्दै गएकोले अब सम्भबत इबुक कै स्वरूपमा धेरै धेरै पाठकको हातमा कम खर्चमा इ पुस्तक पुग्न सक्ने सम्भावना पनि बढ्दै छ​ ​तर पनि पुस्तक भनेको पुस्तक नै हो।

यसरी प्रवासमा बसेका म जस्ता धेरै रहरले पुस्तक निकाल्नेहरुको कथा हो यो जुन धेरैको जीवनमा मेल खाएमा संयोग मात्र हुने छ।

​****​

सहदेव पौडेल

​(मेरो पहिलो कविता कृति “माटो र मन” चाढै प्रकाशित हुदै छ) ​

​पहिलो पटक सेतोपाटीमा ​प्रकाशित मिति: शुक्रबार, चैत्र १३, २०७१ १४:५१:४९

कविता :विश्व कविता दिवसको सन्दर्भमा

++
कन्चन पानी जस्तै,
जस्तो रङ्ग राख्यो उस्तै बन्ने,
कुनै अमुर्त चित्र जस्तै ।

रक्सीको नशामा डुब्दै,
वा चुरोटको धुवामा उड्दै,
चिया चौतारीमा बस्दै,
वा पाखा पखेरुमा डुल्दै लेखिने
एउटा कथा जस्तै ।

जीवनको गीत,
देश वा परदेशको प्रीत,
जसरि व्यक्त गरे पनि हुने,
शब्दको कुनै परिधि भित्र बसेर
छन्द लेखे पनि हुने,
वा स्वछन्द लेखे पनि हुने,
यस्ता अनेक अनेक शब्दहरूले बनेको
एउटा पहाडको नाम हो कविता!

###
सहदेव पौडेल
न्यु योर्क

(विश्व कविता दिवसको सन्दर्भमा)
World Poetry Day is on March 21
Saha

रहरै रहरमा “माटो र मन”

कहिले घर देश सम्झेर र कहिले परदेश सम्झेर मनका भावनाका रंगहरुलाई विविध शब्दहरुमा पोख्दा पोख्दै सायद म कवि पो भएँ कि! अहिले म अनलाइन र ब्लगहरुमा छरपस्ट भएका कविताहरुलाई एकमुस्ट पारेर “माटो र मन” शीर्षकको कविता सङ्ग्रहको प्रकाशनको तयारीमा छु र अप्रिल महिना भित्र पाठकहरुको  हातमा पर्ने छ मेरो पहिलो कृति।

Maato Ra Mann 
“माटो र मन” साहित्यिक वेब पत्रिका खसखस डट कमले प्रकाशन गर्दै छ।”माटो र मन”को ईपुस्तक संस्करण  अमेजन डट कममा पनि उपलब्ध हुनेछ। साथै केही कविताका अडियो र भिडियो हिमाली स्वरहरुले निर्माण एवं प्रसारण गर्ने छ। पुस्तक प्रकाशनको संयोजन नेपालबाट किताबवालाले गरेको छ।
 
अहिलेलाई यसै सङ्ग्रहमा भएको कविताहरुको भिडियोहरु
 

यो वर्ष पनि

 

यो वर्ष पनि,
बिदा मनाउन घर हिडेकाहरु घर पुगेनन्,
स्कुल गएकाहरु फर्केनन्,
परदेशिएकाहरु फिरेनन्​!​

यो बर्ष पनि,
देशको अशान्ति बाट टाढिएर
अप्ठेरो बाटो हुँदै,
सपनाको फेरी चढेर,
खुल्ला आकाशको खोजीमा हिडेकाहरु,
सागर बिचमै डुबे।
किनारामा पुग्न नपाउदै,
धेरैको जहाज़ डुब्यो।

यो बर्ष पनि,
देश हरायो,
परिवेश हरायो,
बम, बारुद,र गोलीको
भुङ्ग्रोमा सर्वस्व खरानी भयो।
बलात्कार र हिंसाका रगत
यो वर्ष पनि लत्पतियो,
रङ्ग, जात, र धर्मको​ रगत
यो वर्ष पनि ​पोतियो,
​अनेक अनेक शिर्षकहरुमा
यो वर्ष पनि थुप्रै हामीहरू बेअर्थ
मरी रह्यौं..मरी रह्यौं..
****

सहदेव पौडेल
न्युयोर्क
डिसेम्बर २९,२०१४

 

 

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/a17/11876352/files/2014/12/img_5680.jpg